پیش از هر بحث نظری باید به داده نگاه کرد. مرور نظام‌مند کاکرین — سخت‌گیرانه‌ترین استاندارد ارزیابی در پزشکی — ۳۳ کارآزمایی تصادفی‌شده با ۲۱۷۳ شرکت‌کننده را بررسی کرد. موضوع، رواندرمانی روان‌پویشی کوتاهمدت (چهل ساعت یا کمتر، به‌صورت فردی) در اختلالات شایع روان بود.
نتیجه: به‌جز شاخص‌های جسمانی در کوتاهمدت، در همهٔ دسته‌های پیامد — نشانه‌های عمومی، اضطراب، افسردگی، مشکلات بین‌فردی و سازگاری اجتماعی — بهبود گروه درمان به‌طور معنادار بیشتر از گروه کنترل بود، هم در کوتاهمدت و هم در میان‌مدت. اندازهٔ اثرها در پیگیری بلندمدت افزایش یافت.
جمع‌بندی نویسندگان این است که این رویکرد «همچنان امیدبخش است، با دستاوردهایی از متوسط تا بزرگ».
شواهد تازه‌تر هم همین جهت را نشان می‌دهند. لیندکویست و همکاران در ۲۰۲۶ در مجلهٔ Internet Interventions، ۲٬۴۷۷ بزرگسال سوئدی با نشانه‌های خودگزارشیِ افسردگی یا اضطراب را به‌طور تصادفی به یک برنامهٔ اینترنتی روان‌پویشیِ متمرکز بر عاطفه، یک برنامهٔ اینترنتی ساختاریافتهٔ مهارت‌محور، یا فهرست انتظار اختصاص دادند. هر دو برنامهٔ فعال نشانه‌های افسردگی و اضطراب را بیش از فهرست انتظار کاهش دادند — اندازهٔ اثر میان‌گروهی ۰٫۳۸ تا ۰٫۶۵ — و این بهبود در پیگیری ۲۴ ماهه پایدار ماند. دو برنامهٔ فعال با هم تفاوتی نداشتند و ۱۶ هفته بهتر از ۸ هفته نبود. محدودیت مهم: پایبندی پایین بود؛ شرکت‌کنندگان به‌طور میانگین کمتر از نیمی از ماژول‌ها را کامل کردند و ریزش در سنجش‌های پیگیری زیاد بود.
[نیاز به بررسی بیشتر: مرور کاکرین ۲۰۱۴ نتایج را به تفکیک جنسیت گزارش نکرده است؛ این‌که سود درازمدت این رویکرد به‌طور خاص برای مردان هم برقرار بماند، هنوز مستقیماً آزموده نشده است.]
الگویی که هرگز به کلمه درنیاید، با هر کسی که در دسترس باشد اجرا میشود.
درس اول و دوم: آنچه نمی‌دانید تصمیم می‌گیرد، و آنچه به یاد نیاید تکرار میشود
محوری‌ترین یافتهٔ فروید که در مقالهٔ «ناخودآگاه» (۱۹۱۵) صورت‌بندی شد این است که بخش عمدهٔ آنچه رفتار ما را می‌سازد بیرون از دسترس آگاهی است. این حرف امروز بدیهی به نظر می‌رسد، ولی پیامد بالینی‌اش هنوز غافلگیرکننده است: وقتی مردی می‌گوید «نمی‌دانم چرا آن حرف را زدم»، دارد گزارش دقیقی می‌دهد، نه طفره می‌رود.
فروید در «به‌یادآوردن، تکرارکردن و کارکردن از خلال» (۱۹۱۴) نوشت که بیمار آنچه را نمی‌تواند به یاد بیاورد عمل می‌کند. این همان چیزی است که در بالین بارها دیده میشود: مردی که سه رابطه‌اش به یک شکل تمام شده معمولاً بدشانس نیست؛ دارد چیزی را که هرگز صورت‌بندی نکرده اجرا می‌کند. تشخیص این الگو نقطه‌ای است که درمان از آنجا واقعاً شروع میشود.
درس سوم و چهارم: دفاع ترجمه است، و انتقال یعنی لحن پدرتان با همسرتان
در «من و آن» (۱۹۲۳) فروید ساختاری معرفی کرد که در آن بخشی از ذهن کارش محافظت است. انکار، فرافکنی، عقلانی‌سازی و شوخی همه سازوکارهای دفاعی‌اند و همه زمانی کار می‌کرده‌اند. مردی که همه‌چیز را به شوخی می‌گیرد لزوماً بی‌مسئولیت نیست؛ احتمالاً یاد گرفته که این ارزان‌ترین راه عبور از موقعیتی بوده که نمی‌شده در آن آسیب‌پذیر بود. کار درمان برداشتن این دفاع‌ها نیست؛ فهمیدن این است که دیگر برای چه چیزی هزینه می‌دهند.
انتقال یعنی الگوهای رابطه‌ای قدیمی ناخودآگاه روی روابط امروز سوار می‌شوند. در اتاق درمان این پدیده قابل مشاهده و قابل کار است و همین آن را به ابزار تبدیل می‌کند نه مزاحم. برای مردانی که با شکایت «رابطه‌ام همیشه به تنش می‌رسد» می‌آیند، این معمولاً مؤثرترین نقطهٔ ورود است.
میراث زندهٔ فروید، نظریه و روش اوست: گوش‌دادن به الگو به‌جای نشانه.
چرا مردان دیر می‌آیند، و کدام بینش فروید بیشترین کمک را به آن‌ها می‌کند؟
پاسخ کوتاه این است: مردان دیرتر می‌آیند چون هنجارهای مردانگی، کمک‌خواستن را پرهزینه می‌کند؛ و روش و بینش فروید همچنان راهگشای درمان آن‌هاست. اوزومچکر در ۲۰۲۵ در International Journal of Psychology با فراتحلیل ۳۵ نمونه نشان داد هرچه فرد مردانگی سنتی را بیشتر بپذیرد، نگرشش به کمک‌خواهی روانشناختی منفی‌تر است (ضریب همبستگی منفی ۰٫۳۷۹) و خودانگ‌زنی دربارهٔ کمک‌خواهی در او بالاتر (۰٫۳۵۱)؛ تعارض نقش جنسیتی هم با نگرش منفی (منفی ۰٫۲۱۱) و خودانگ‌زنی (۰٫۳۰۰) همبسته بود. کشور و نوع نمونه این پیوندها را تغییر نداد. محدودیت: این داده‌ها همبستگی‌اند و نگرش را می‌سنجند، نه مراجعهٔ واقعی به درمانگر. با این حال همین نگرش است که فاصلهٔ میان اولین نشانه و اولین جلسه را برای مردان طولانی می‌کند.
آنچه فروید به درمان داد، پیش از همه روش او بود — گوش‌دادن به الگو به‌جای نشانه — و همان است که کارآزمایی‌های امروزی می‌سنجند.
مرور کاکرین با ۳۳ کارآزمایی تصادفی‌شده و ۲۱۷۳ شرکت‌کننده، بهبود معنادار در گروه درمان نسبت به کنترل را در کوتاهمدت و میان‌مدت نشان داد. اندازهٔ اثرها در پیگیری بلندمدت نیز بزرگ‌تر شد.
فرق روانکاوی با درمانهای کوتاهمدت چیست؟
تمرکز. درمانهای ساختارمند روی نشانه و رفتار کار می‌کنند؛ رویکرد روانکاوانه روی الگویی که نشانه را تولید می‌کند. برای کسی که یک مشکل مشخص دارد مسیر اول کوتاه‌تر است؛ برای کسی که همان مشکل را بار پنجم تجربه می‌کند مسیر دوم منطقی‌تر است.
چرا این موضوع برای مردان جداگانه مطرح میشود؟
چون در بالین، مردان معمولاً دیرتر و با شکایت جسمی یا رفتاری مراجعه می‌کنند نه با نام‌بردن از حال درونی. زبان روانکاوانه که به‌جای پرسیدن «چه احساسی داری» به «چه الگویی تکرار میشود» می‌پردازد، اغلب برای این گروه ورودی راحت‌تری است.
کدام بینشهای نظریهٔ فروید امروز همچنان مفید و راهگشا هستند؟
میراث زندهٔ فروید روش و مفاهیم بالینی اوست: ناخودآگاه، دفاع، انتقال و تکرار.
جمع‌بندی
ارزش فروید امروز هم در نظریه‌اش است و هم در پرسشی که وارد پزشکی کرد: به‌جای «این نشانه را چطور خاموش کنیم»، «این نشانه دارد چه کاری برای تو انجام می‌دهد». برای مردانی که سال‌ها با «مشکلی نیست» زندگی کرده‌اند، همین تغییر پرسش اغلب اولین چیزی است که در را باز می‌کند. شواهد کارآزمایی هم نشان می‌دهند این مسیر واقعاً به جایی می‌رسد.
به نقل از پایگاه PubMed کتابخانهٔ ملی پزشکی ایالات متحده:
به دنبال مشاوره ی حرفه‌ای برای بهبود مسائل زناشویی و یا مسائل مربوط به سلامت روان خود هستید؟
به نقل از پایگاه PubMed کتابخانهٔ ملی پزشکی ایالات متحده:
Abbass AA, Kisely SR, Town JM, et al. Short-term psychodynamic psychotherapies for common mental disorders. Cochrane Database Syst Rev. 2014;2014(7):CD004687. PMID: 24984083. DOI: 10.1002/14651858.CD004687.pub4
Lindqvist K, Mechler J, Hlynsson JI, Andersson G, Carlbring P. Internet-delivered unguided psychodynamic vs. cognitive behavior therapy for anxiety and depression symptoms: A large, full factorial randomized controlled trial on treatment length and peer support. Internet Interv. 2026;45:100980. PMID: 42633284. DOI: 10.1016/j.invent.2026.100980
Üzümçeker E. Traditional Masculinity and Men’s Psychological Help-Seeking: A Meta-Analysis. Int J Psychol. 2025;60(2):e70031. PMID: 40038563. DOI: 10.1002/ijop.70031
Freud S. (1914). Remembering, Repeating and Working-Through. Standard Edition, Vol. XII, pp. 145-156. London: Hogarth Press.
Freud S. (1915). The Unconscious. Standard Edition, Vol. XIV, pp. 159-215. London: Hogarth Press.
Freud S. (1923). The Ego and the Id. Standard Edition, Vol. XIX, pp. 1-66. London: Hogarth Press.
Image Credits
All images in this article are AI-generated (Google Gemini 3.1 Flash Image via OpenRouter). No real person is depicted.
