گزارشها نشان میدهد تعدادی از مصرفکنندگان داروهای لاغری خانواده جیالپیــ۱ مانند اوزمپیک و ویگووی، در کنار عوارض شناختهشدهای همچون تهوع و یبوست، با ریزش مو نیز روبرو میشوند
گزارشها نشان میدهد تعدادی از مصرفکنندگان داروهای لاغری خانواده جیالپیــ۱ مانند اوزمپیک و ویگووی، در کنار عوارض شناختهشدهای همچون تهوع و یبوست، با ریزش مو نیز روبرو میشوند؛ عارضهای که متخصصان آن را بیشتر ناشی از کاهش وزن شدید، استرس متابولیک و کمبودهای تغذیهای میدانند تا خود دارو.
کارول سفران پس از بیاثر بودن داروهای دیگر برای تنظیم قند خونش، از حدود یک سال پیش تزریق اوزمپیک را آغاز کرد. او در مرحله پیشدیابت قرار داشت؛ حالتی که در آن سطح قند خون بالاتر از حد طبیعی است. سفران اکنون تقریبا به وزن دلخواهش رسیده و قرار است بهزودی میزان پیشرفت در کاهش قند خونش را هم بررسی کند، اما پس از افزایش دوز دارو به بالاترین حد، متوجه تغییر دیگری شد.
کارول سفران پس از بیاثر بودن داروهای دیگر برای تنظیم قند خونش، از حدود یک سال پیش تزریق اوزمپیک را آغاز کرد.
او میگوید: «وقتی موهایم را برس میکشیدم، میدیدم مقدار مو روی برس بیشتر از همیشه است. موهایم دستهدسته نمیریزد، اما قطعا مثل قبل پرپشت نیستند و حس میکنم نازکتر شدهاند.»
یک متخصص ریزش مو سفران را دچار «تلوژن افلوویوم» تشخیص داد؛ نوعی ریزش مو ناشی از استرس جسمانی. به گفته او، این استرس در مورد سفران ناشی از کاهش وزن قابلتوجه پس از شروع اوزمپیک بوده است.
تلوژن افلوویوم چیست؟
چرخه رشد مو چهار مرحله دارد: آناژن (مرحله رشد)، کاتاژن (مرحله گذار)، تلوژن (مرحله استراحت) و اگزوژن (مرحله ریزش). بهطور معمول، مرحله رشد طولانیترین بخش چرخه است. در تلوژن افلوویوم، تعداد زیادی از فولیکولهای مو بهطور غیرطبیعی وارد مرحله تلوژن میشوند و در نتیجه ریزش مو افزایش مییابد.
به گفته متخصصان پوست، این نوع ریزش معمولا پس از دورهای از استرس مانند زایمان، بیهوشی یا رژیمهای بسیار سخت رخ میدهد. وقتی هم افراد در زمان کوتاه مقدار زیادی وزن از دست میدهند، احتمال بروز تلوژن افلوویوم افزایش مییابد، یعنی درصد بیشتری از فولیکولها زودتر از موعد، وارد مرحله ریزش میشوند. در واقع وقتی بدن تحت استرس است، از کارهای کماهمیتتر مثل رشد مو صرفنظر میکند و انرژی خود را صرف عملکردهای ضروریتری کند.
به گفته متخصصان پوست، این نوع ریزش معمولا پس از دورهای از استرس مانند زایمان، بیهوشی یا رژیمهای بسیار سخت رخ میدهد.
در نتیجه به نظر میرسد در مصرفکنندگان داروهای جیالپیــ۱ هم این کاهش وزن شدید و نه خود دارو، اصلیترین عامل ریزش مو باشد.
تغییرات ناگهانی در تغذیه و سطح ویتامینها هم میتواند در روند ریزش مو دخیل باشد. برخی افراد پیشنهاد مصرف مولتیویتامینها را مطرح میکنند، اما متخصصان میگویند برای پیشگیری از ریزش مو با مولتیویتامین، شواهد قوی وجود ندارد.
برخی بیماران در دوره مصرف داروهای جیالپیــ۱ بهطور مزمن دچار کمبود کالری و مواد مغذی میشوند، چون اشتهایشان سرکوب میشود. آنچه میتواند به کمبود آهن، روی، ویتامین دی، ویتامینهای گروه ب و اسید آمینههای ضروری که برای رشد مو حیاتیاند، منجر شود.
آیا این داروها میتوانند طاسی ارثی را تشدید کنند؟
اسپنسر کوبرن، بنیانگذار انجمن ریزش موی آمریکا، میگوید گرچه بیشتر موارد ریزش گزارششده احتمالا تلوژن افلوویوم و ناشی از کاهش وزن یا استرس تغذیهای است، جیالپیــ۱ها ممکن است در افراد مستعد، شروع زودهنگام طاسی ارثی را تحریک کنند. با این حال برخی متخصصان این فرضیه را تایید نمیکنند و میگویند شواهد موجود هنوز قطعی نیستند.
درمانها و توصیهها
متخصصان میگویند تلوژن افلوویوم مرتبط با جیالپیــ۱ معمولا موقتی است و پس از رفع عامل استرسزا، مو معمولا دوباره رشد میکند، اما باید علت اصلی مشخص شود، زیرا تشخیص درست برای درمان مناسب ضروری است و باید کمبودهای تغذیهای و اختلالات هورمونی بررسی شود.
برخی افراد ممکن است وارد حالت مزمن تلوژن افلوویوم شوند (ریزش بیش از ۶ ماه). در این شرایط ماینوکسیدیل خوراکی میتواند کمککننده باشد. به مصرفکنندگان جیالپیــ۱ توصیه میشود میزان ریزش مو و سرعت کاهش وزنشان را زیر نظر داشته باشند و در صورت نگرانی به پزشک مراجعه و آن را به صورت، تخصصی بررسی کنند.
متخصصان میگویند تلوژن افلوویوم مرتبط با جیالپیــ۱ معمولا موقتی است و پس از رفع عامل استرسزا، مو معمولا دوباره رشد میکند
بر اساس مقاله ای که در کتابخانه ملی آمریکا منتشر شده، ارتباط میان مصرف داروهای آگونیست گیرنده گلوکاگونمانند پپتید-1 (GLP-1) و اختلال عملکرد جنسی در مردان را مورد بررسی قرار داده است. این داروها، که برای مدیریت وزن و دیابت نوع 2 تجویز میشوند (مانند سِماگلوتاید، تیرزپاتاید، دولاگلوتاید و دیگر موارد)، بهخاطر منافع متابولیکشان شناخته شدهاند، اما دادههای عوارض جانبی ممکن است نشاندهنده پیامدهای جنسی غیرمنتظره نیز باشد.
در این مطالعه، محققان از فرآیند گزارش عوارض دارویی FDA (FAERS) استفاده کردند تا موارد گزارششده مرتبط با عملکرد جنسی را برای مردانی که داروهای GLP-1 مصرف میکردند، تعیین کنند. دادههای جمعآوریشده شامل گزارشهایی درباره اختلال در ارگاسم، اختلال نعوظ و کاهش میل جنسی (libido) بود. بر اساس تحلیلی از این دادهها، ۱۸۲ مورد مرتبط با مصرف داروهای GLP-1 شناسایی شد و بیشتر گزارشها در رده سنی ۴۰ تا ۶۰ سال قرار داشتند.
تحلیلها نشان داد که هرچند داروهای GLP-1 فواید قابلتوجهی برای کنترل متابولیک و کاهش وزن دارند، اما ممکن است با اختلالات جنسی در مردان نیز مرتبط باشند؛ بهویژه در گزارشهایی که نشاندهنده کاهش میل جنسی، اختلال در نعوظ یا اختلالات ارگاسم هستند. این دادهها از طریق ابزارهای تحلیل نسبت گزارش (مانند ROR، PRR و RRR) مورد بررسی قرار گرفتند تا سنجش قابلاعتماد درباره احتمال وقوع این عوارض انجام شود.
نویسندگان این تحقیق اشاره میکنند که ارزیابی دقیق این پیامدها در مطالعات بالینی کنترلشده هنوز محدود است و بیشتر دانستههای فعلی از سیستمهای گزارشگیری عوارض ناشی میشود. با این حال، وجود این گزارشها بهعنوان زنگ هشداری برای نیاز به بررسی سیستماتیکتر اثر مصرف داروهای GLP-1 بر سلامت جنسی مردان تلقی میشود.
به دنبال مشاوره ی حرفهای برای بهبود مسائل زناشویی و یا مسائل مربوط به سلامت روان خود هستید؟
