بر اساس نتایج یک مقاله علمی تازه، داروهای کاهش وزن میتوانند نرخ مرگومیر را در بیماران مبتلا به سرطان روده بهطور معناداری کاهش دهند. پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا سندیگو گزارش دادهاند بیمارانی که از داروهای فعالکننده گیرندههای جیالپی۱ (GLP-1) استفاده کردهاند—داروهایی که با نامهایی مانند اوزمپیک، ویگووی و مانجارو شناخته میشوند در مقایسه با افرادی که این درمانها را دریافت نکردهاند، طی یک دوره پنجساله کمتر از نصف با خطر مرگ روبهرو بودهاند.
در این تحلیل که دادههای بیش از ۶ هزار و ۸۰۰ بیمار مبتلا به سرطان روده را در بر میگیرد، ۱۵.۵ درصد از مصرفکنندگان داروهای جیالپی1 طی پنج سال جان خود را از دست دادند. این در حالی است که این رقم در میان بیمارانی که چنین داروهایی مصرف نکرده بودند، به ۳۷.۱ درصد میرسید. یافتهها در نشریه «Cancer Investigation» منتشر شدهاند و توجه بسیاری از متخصصان را به خود جلب کردهاند.
۱۵.۵ درصد از مصرفکنندگان داروهای جیالپی–۱ طی پنج سال جان خود را از دست دادند.
پژوهشگران معتقدند این داروها ممکن است از طریق کاهش التهاب و بهبود حساسیت بدن به انسولین عمل کنند؛ سازوکاری که میتواند توضیحدهنده ارتباط مشاهدهشده با کاهش مرگومیر باشد. رافائل کوئومو، نویسنده اصلی این مقاله، میگوید شواهد آزمایشگاهی همچنین نشان میدهد داروهای جیالپی۱ ممکن است بهطور مستقیم رشد سلولهای سرطانی را مهار کرده و مرگ این سلولها را تسریع کنند.
با وجود نتایج امیدوارکننده، کوئومو تاکید میکند هنوز مشخص نیست که افزایش شانس بقا بهطور مستقیم ناشی از اثر این داروها بر سلولهای سرطانی است یا بهصورت غیرمستقیم و در نتیجه بهبود سلامت متابولیک بیماران رخ داده است. به گفته او، برای پاسخ قطعی به این پرسش به مطالعات تکمیلی نیاز است.
با وجود نتایج امیدوارکننده، کوئومو تاکید میکند هنوز مشخص نیست که افزایش شانس بقا بهطور مستقیم ناشی از اثر این داروها بر سلولهای سرطانی است
دکتر اندی گایا، متخصص سرطانشناسی بالینی در کلینیک لندن، این تحقیق را «بسیار جالب» توصیف کرده و گفته است شواهد اولیه نشان میدهد بیماران مبتلا به سرطان روده که از داروهای فعالکننده گیرندههای جیالپی۱ استفاده میکنند، ممکن است شانس بقای بیشتری داشته باشند. با این حال، او تاکید میکند که تعیین دقیق علت این ارتباط پیچیده است و نتایج فعلی هنوز در مراحل اولیه قرار دارند.
به گفته گایا، این داروها با کمک به کنترل قند خون میتوانند اثر ضدالتهابی قابلتوجهی ایجاد کنند؛ اثری که محیط بدن را برای رشد سلولهای توموری نامساعدتر میکند. افزون بر این، کاهش وزن قابلتوجه در بیمارانی با شاخص توده بدنی بالا میتواند آنها را فعالتر کند و فعالیت بدنی نیز خود با آثار ضدالتهابی و تقویتکننده سیستم ایمنی همراه است؛ عواملی که همگی ممکن است بر احتمال زنده ماندن اثر بگذارند.
سرطان روده؛ شیوع، علائم و توصیههای پزشکی
دکتر لیسا وایلد، مدیر پژوهش و سیاستگذاری در خیریه «سرطان روده بریتانیا»، در گفتوگو با ایندیپندنت توضیح میدهد که سرطان روده—که با عنوان سرطان کولورکتال نیز شناخته میشود . روده بزرگ را درگیر میکند؛ بخشی از دستگاه گوارش که شامل کولون و رکتوم است. بیشتر موارد این سرطان از رشدهای پیشسرطانی موسوم به پولیپ آغاز میشوند، هرچند همه پولیپها به سرطان تبدیل نمیشوند.
به گفته این خیریه، سرطان روده یکی از شایعترین سرطانها در بریتانیاست و هر سال تشخیص آن در حدود ۴۴ هزار نفر تایید میشود. بیش از ۹۴ درصد موارد جدید در افراد بالای ۵۰ سال شناسایی میشوند، اما متخصصان هشدار میدهند که این بیماری میتواند در هر سنی بروز کند.
علائم احتمالی شامل خستگی مداوم و بدون علت مشخص، کاهش وزن ناخواسته، وجود خون در مدفوع و درد یا توده در ناحیه شکم است. دکتر وایلد تاکید میکند همه بیماران همه این نشانهها را تجربه نمیکنند و گاهی علائم ممکن است موقتی باشند. با این حال، او توصیه میکند در صورت مشاهده هر یک از این نشانهها یا تغییر غیرعادی در عادات دفع، افراد بدون تاخیر با پزشک عمومی خود تماس بگیرند. به گفته او، پزشکان ممکن است آزمایشهای اولیهای را پیشنهاد دهند تا مشخص شود آیا بررسیهای بیشتر ضروری است یا نه.
علائم احتمالی شامل خستگی مداوم و بدون علت مشخص، کاهش وزن ناخواسته، وجود خون در مدفوع و درد یا توده در ناحیه شکم است.
بر اساس مطالعهای که در کتابخانه ملی آمریکا منتشر شده است، تأثیر احتمالی داروهای «آگونیست گیرنده GLP-1» بر میل جنسی و لذت جنسی را بررسی میکند. این داروها که برای کنترل قند خون و کاهش وزن مورد استفاده قرار میگیرند، شامل موادی مانند سِماگلوتاید (Semaglutide) و انواع مشابه هستند.
در این مقاله پیشنهاد شده است که یکی از مسیرهای احتمالی کاهش میل جنسی در مصرفکنندگان GLP-1، فعالسازی مسیر سروتونرژیک در مغز باشد. این فعالسازی میتواند از طریق افزایش فعالیت گیرندههای خاص سروتونین (مانند ۵-HT2C) صورت گیرد که بهطور نظری میتواند میل جنسی را کاهش دهد. با این حال، نویسندگان همچنین اشاره میکنند که این اثر ممکن است توسط عوامل دیگری پوشیده شود؛ از جمله افزایش تستوسترون کلی، بهبود واکنش عروقی، ارتقای خلق، و تأثیرات روانی مثبت ناشی از کاهش وزن که خود میتوانند میل جنسی را ارتقا دهند.
به گفته محققان، نبود اندازهگیری سیستماتیک تغییر در میل جنسی بهعنوان بخشی از نتایج درمان، باعث شده تا این جنبه کمتر گزارش شود. بنابراین، بررسیهای موجود اغلب بهصورت غیرمستقیم یا در چارچوب عوامل دیگر (مثلاً تغییرات هورمونی یا خلقی) ارزیابی شدهاند و نه بهعنوان یک نتیجه اصلی کارآزماییهای بالینی.
مطالعه نتیجه میگیرد که برای درک بهتر این موضوع، تحقیقات آینده باید بهطور سیستماتیک تغییرات میل جنسی را در افرادی که این داروها را مصرف میکنند بررسی کنند و این اطلاعات را با در نظر گرفتن عوامل متغیر مانند جنس، شدت درمان، و شرایط بالینی شرکتکنندگان گزارش دهند.
به دنبال مشاوره ی حرفهای برای بهبود مسائل زناشویی و یا مسائل مربوط به سلامت روان خود هستید؟
