بر اساس یک تحقیق گسترده که نتایج آن در «مجله جهانی همهگیریشناسی» منتشر شده است، ازدواج میتواند خطر مرگومیر زنان را تا حدود یکسوم کاهش دهد؛ اثری که حتی در میان زنانی که ازدواجشان در نهایت به طلاق انجامیده نیز مشاهده شده است.
به گزارش نیویورک پست، پژوهشگران این مطالعه میگویند اگرچه نگرشها نسبت به ازدواج در دهههای اخیر و تحت تأثیر تغییرات فرهنگی دگرگون شده، اما این نهاد همچنان نقشی مهم در زندگی انسان ایفا میکند و میتواند به شکل معناداری سلامت و تندرستی کلی زنان را بهبود ببخشد.
دو استاد دانشگاه هاروارد که از نویسندگان این تحقیق هستند، در مقالهای که در والاستریت ژورنال منتشر کردند، نوشتهاند: «یافتههای ما، در کنار حجم قابل توجهی از پژوهشهای پیشین که بر ارزش ازدواج تأکید داشتهاند، باید زنگ هشداری برای جوامعی باشد که نقش این عنصر مهم در شکوفایی فردی و اجتماعی را نادیده میگیرند.»
به گزارش نیویورک پست، پژوهشگران این مطالعه میگویند اگرچه نگرشها نسبت به ازدواج در دهههای اخیر و تحت تأثیر تغییرات فرهنگی دگرگون شده
این مطالعه دادههای مربوط به ۱۱ هزار و ۸۳۰ پرستار زن آمریکایی را بررسی کرده است؛ شرکتکنندگانی که عمدتاً سفیدپوست و از نظر اقتصادی در وضعیت نسبتاً مطلوبی قرار داشتند و در اوایل دهه ۱۹۹۰ میلادی در آستانه تصمیمگیری درباره ازدواج بودند.
به نوشته نیویورک پست، محققان چند دهه بعد، زنانی را که بین سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ ازدواج کرده بودند با آنهایی که هرگز ازدواج نکرده بودند، مقایسه کردند. وضعیت زندگی این افراد پس از حدود ۲۵ سال و با در نظر گرفتن شاخصهایی مانند سلامت جسمی و روانی، طول عمر و احساس رضایت از زندگی مورد ارزیابی قرار گرفت.
ضعیت زندگی این افراد پس از حدود ۲۵ سال و با در نظر گرفتن شاخصهایی مانند سلامت جسمی و روانی، طول عمر و احساس رضایت از زندگی مورد ارزیابی قرار گرفت.
نتایج نشان داد زنانی که در آن بازه زمانی ازدواج کرده بودند حتی اگر بعدها طلاق گرفته بودند در مقایسه با زنانی که هرگز ازدواج نکردند، ۳۵ درصد کمتر در معرض خطر مرگ قرار داشتند. همچنین خطر ابتلا به بیماریهای قلبیعروقی، افسردگی و احساس تنهایی در این گروه کمتر گزارش شد و سطح خوشبینی و حس هدفمندی در زندگی در میان آنها بالاتر بود.
این پژوهش همچنین نشان میدهد باقی ماندن در ازدواج نیز میتواند مزایای بیشتری داشته باشد. طبق دادههای بهدستآمده، زنانی که در طول دوره پیگیری مطالعه طلاق گرفته بودند، نسبت به زنانی که ازدواجشان پایدار مانده بود، ۱۹ درصد بیشتر با خطر مرگ مواجه بودند. این افراد کاهش سلامت و رفاه کلی، از جمله افزایش احساس انزوا و افسردگی، را نیز گزارش کردهاند.
زنانی که در آن بازه زمانی ازدواج کرده بودند حتی اگر بعدها طلاق گرفته بودند در مقایسه با زنانی که هرگز ازدواج نکردند، ۳۵ درصد کمتر در معرض خطر مرگ قرار داشتند.
نویسندگان تحقیق تأکید میکنند که برای بررسی تأثیر ازدواج بر سلامت مردان، به مطالعات بیشتری نیاز است. آنها همچنین یادآور شدهاند که شرکتکنندگان این پژوهش عمدتاً به نسل «ایکس» تعلق دارند و بنابراین ممکن است تجربهها و نتایج آنها، با نسلهای جوانتر مانند نسل «زد» که امروز به سن ازدواج میرسند، تحت تأثیر هنجارها و شرایط فرهنگی متفاوتی قرار داشته باشد.
مطالعهای که در کتابخانه ملی آمریکا منتشره شده نشان میدهد وضعیت تأهل میتواند با کاهش خطر مرگومیر بهویژه ناشی از بیماریهای قلبی در زنان همراه باشد. این پژوهش که دادههای حاصل از «مطالعه میلیون زنان» را تحلیل کرده است، به بررسی ارتباط میان وضعیت تأهل و بروز و مرگ ناشی از بیماری ایسکمی قلب (IHD) پرداخته است. در این مطالعه بیش از ۷۳۴ هزار زن بدون سابقه قبلی بیماری قلبی، سکته یا سرطان مورد پیگیری قرار گرفتند تا رابطه بین زندگی مشترک و نتایج سلامتی بررسی شود.
وضعیت تأهل میتواند با کاهش خطر مرگومیر بهویژه ناشی از بیماریهای قلبی در زنان همراه باشد.
در این مقاله همنچنین عنوان شده شرکتکنندگان در این تحقیق طبق پرسشنامه وضعیت تأهل خود را گزارش دادند و سپس طی حدود ۸.۸ سال پیگیری، موارد اول بروز بیماری ایسکمی قلب (مراجعه به بیمارستان یا مرگ) و مرگومیر ناشی از آن ثبت شد. نتایج نشان داد که زنانی که ازدواج کرده یا با یک شریک زندگی میکردند نسبت به زنان غیرمتأهل یا تنها، ریسک مرگ ناشی از بیماری ایسکمی قلب را بهطور معنیداری کمتر داشتند
این کاهش خطر حتی پس از تنظیم برای فاکتورهای مختلف اجتماعی اقتصادی و سبک زندگی مشاهده شد، و تفاوت قابل توجهی میان زنانی که وضعیت تأهل داشتند و آنهایی که نداشتند در مرگومیر ناشی از IHD دیده شد. با این وجود، ریسک بروز اولیه بیماری ایسکمی قلب در زنان متأهل و غیرمتأهل تفاوت معناداری نداشت.
به دنبال مشاوره ی حرفهای برای بهبود مسائل زناشویی و یا مسائل مربوط به سلامت روان خود هستید؟
